Պարույր Սևակ

Պիտի մրսես, որ տաքանաս ու լավ զգաս։
Պիտի ցավի, հետո անցնի, որ հասկանաս՝ ինչքան լավ է առանց ցավի:
Մի օր լացի՛ր ու կիմանաս՝ Ուրախն ինչ է:
Ընկի՛ր մի օր ու կիմանաս՝ ինչ լավ բան է բարձրանալը:
Պիտի լինի դատարկություն, որ լցվելուց չդատարկվես:
Պիտի մթնես, որ ճանաչես՝ ով է Լույսը:
Սիրի՛ր մի օր, կհասկանաս, որ չես ապրել մինչև այսօր...
Պարույր Սևակ

Կը սիրեմ Քեզ...

Ահա ես եկա հոգով ասելու

Խաչի խորհուրդ

Նորայր Ֆահրադյան

Կը սիրէմ Քեզ

Կ՛ըսես, թե՝ ես կը սիրէմ Քեզ:
Կը բարկանաս, կը նախատես,
Կը տրտնջաս, կը բամբասես,
Կը բողոքես,
Հետն ալ կ՛ըսես՝ կը սիրէմ Քեզ:

Կը բողոքես, կը հայհոյես,
Կը նախանձես,
Կ՛արհամարհես ուրիշներու,
Նորեն կ՛ըսես՝ կը սիրէմ Քեզ:

Կը շնանաս մտքով թաքուն,
Կը խռովես ու կը նեղվես,

Հպարտություն կուգա վրադ,
Խեթ կը նայես ասոր, անոր,
Ու կ՛ըսես, թե՝ կը սիրէմ Քեզ:

Շատ կը խոսես պարապ բաներ,
Կը թափառես ասդին, անդին,
Ծաղր կ՛ընես ասոր, անոր,
Կը զրպարտես ու կը դատես,
Վերջն ալ կ՛ըսես՝ կը սիրէմ Քեզ:

Երբ քեզ կ՛ատեն, կը նախատեն,
Դուն ալ անոնց նույնը կ՛ընես,
Խոսքը ըսեն՝ փոխարենը
Երկու կ՛ըսես, չես համբերե ու չես ներե
Ու դեռ կ՛ըսես՝ կը սիրէմ Քեզ:

Ա՜խ, սիրելիս, դուն չգիտես՝
Այդ մեղքերով նորեն Ինծի կը չարչարես,
Խաչափայտը ուսիս կու տաս
Ու Գողգոթա լեռը կը հանես
Եվ վերքերս կը նորոգես,
Հետն ալ կ՛ըսես՝ կը սիրէմ Քեզ:

Մի՞թէ սէր է այս ըրածդ,
Գիտե՞ս արդյոք, ի՞նչ է սէրը:
Իմ Սուրբ Գրքում պարզ կը գրեմ,
Թե Զիս սիրես՝ պատվիրաններս պիտի կատարես:
Սէր է նաև լուռ զոհվելը,
Նայիր խաչին, որ համոզվես:

Բարի լուր

Տարօրինակ մարդ արարած

Տարօրինակ, տարօրինակ մարդ արարած
Մոմի լույսով` խավարի մեջ համատարած
Կհալածես դու տեսիլքներ արևավառ
Կխարխափես և խավարին չես հավատա:

Արցունքներիդ միգամածին խորին տմույն
Գիտես նայել արշալույսի ճաճանչներին
Սգի քողի տակ հուսալից դու սիրահար`
Կտառապես և վշտերիդ չես հավատա:

Վզիդ շղթա և թևերիդ ծանր կապանք`
Դու կփորձես արծիվներին վայել ճախրանք
Եվ այս կյանքի մեծ բանտի մեջ բազմակամար
Դու կխեղդվես` շղթաներիդ չես հավատա:

Փուշ ու տատասկ քեզ կարյունեն ճամփիդ վրա,
Բայց խոցոտված քո մատներով արյունլվա
Դու կորոնես ծաղիկների հոգին պայծառ,
Ցավից կոռնաս և ցավերիդ չես հավատա:

Տարօրինակ, տարօրինակ մարդ արարած
Քո ձեռքերով հողին կտաս կյանքեր ծաղկած
Կզգաս դեմքիդ մահվան քամին և հողմավար
Կընկնես անշունչ, սակայն մահվան չես հավատա:

Մուշեղ Իշխան

Վահան Տերյան

Պետք է համառ դեռ կիզեն,
Պետք է մաշեն՝ որպես խունկ,
Սիրտը մեր վիշտ ու երկունք-
Խոր է խորհուրդն ու վսեմ…

Պետք է տոկալ ու գթալ,
Պետք է այրվել ու սիրել
Եվ աննկուն համբերել,
Պետք է անվերջ հավատալ…

Նա թևերով հրավառ,
Նա զորքերով լուսեղեն
Գուցե գալիս է արդեն
Դեպի երկիրն իմ խավար:

Սի՛րտ, հավատա, որ լուսե
Վառ է մի նոր Բեթղեհեմ-
Գուցե պարզված են արդեն,
Բաց են թևերը բոցե…

Նա պիտի գա լուսեղեն,
Նա պիտի գա հրավառ-
Դեպի երկիրն իմ խավար.-
Խոր է խորհուրդն ու վսեմ...